Ne Yapsan… Nafile!

Hayatın, kusursuz işlettiği bir mekanizması var:

Eninde sonunda “iyi”ler, keyif şaraplarını yudumlarlarken, “kötü”ler dipsiz ve karanlık kuyuları boylarlar.

Bu, hep böyleydi, şimdi de böyle, bundan sonra da böyle olacak.

“Kötü”, her ne kadar elinden geleni ardına koymasa da;

Nafile…

“İyi”, sonsuza dek var olacak!

Hem de daha güçlü…

Hem de daha inançlı…

Hem de daha umutlu…


Dünya, nice zorbalıklara şahit oldu, bu zamana kadar… Bir sürü zalim gelip geçti, bu diyarlardan…”Kötü”lerin utanç verici katliamlarına, cinayetlerine, işkencelerine maruz kaldı, koca evren…

Kim bilir, kaç tane diktatör tanımak mecburiyetine düştü, mavi gezegen… Sayısı belirsiz, bilmem kaç tane sadist ve egoist tarafından yönetildi, dünyadaki kaç memleket… Kaç tane masum cana kıyıldı, böylelerinin yüzünden…

Hâlâ da öyle değil mi?

Hayata saldırıyı ilke edinmiş “kötü”lük, bıraktı mı yakamızı?

Canlıya, cansıza, havaya, suya, toprağa tecavüz eden zihniyetlerden kurtulduk mu?

Kinden ve nefretten beslenenler, vazgeçti mi boğazımızı sıkmaktan?

Hayır!

Hâlâ varlar…

Peşimizdeler…

En iyi bildikleri yakıp, yıkmakla yaşamımızı mahvediyorlar…

Susamış oldukları kanla, suyumuzu kızıla boyuyorlar…

Havamızı kirletiyor, sofralarımızı neşeden yoksun kılıyorlar…

Kısacası;

“İyi”yi yok etmek için, var güçleriyle çabalıyorlar...


Ama tüm bunlara rağmen, yine de başarılı olamayacaklar. Ne kadar çok nefret salyaları da akıtsalar, nihayetinde kendi tükürükleriyle boğulacaklar. “Kötü”lük yolunda etmediklerini bırakmasalar da, sonunda kazanamayacaklar.

Şimdiye kadar mekanizma, hep bu şekilde işledi…

Hayat, “kötü”nün mutlak galibiyetine geçit vermedi…

“Kötü”lüğün yıldırma çabası, asla iş görmedi…

Neden mi?

Çünkü “iyi”nin umudu, hiçbir vakit, onu terk etmedi…

Kalemler, kendilerini kırmaya heves etmişlerin karşısında, korkusuz mücadeleler verip, kırılmadılar… Kırılanlar, daha da çoğalarak, yeniden dirildiler…

Türküler de susmadı; daha da içten, daha da coşkulu söylendiler…

“Kötü”nün baltasıyla kesilen ağaçlar bile direndiler… Ekilen yeni fideler, daha canlı, daha yeşildiler…

Dalından acımasızca koparılan çiçekler, hiç olmadıkları kadar mükemmel tomurcuklar verdiler…

Kanadı koparılan kuşların yavruları, daha yüksekten uçmaya başladılar…

Daha da özgür…

Daha da bağımsız…

Daha da yürekli…

İnadına!..


Emin olun, bundan sonra da, aynen bu şekilde olacak.

Hayat, “kötü”nün ettiği her zulüm sonrası, haykıracak:

Ne yapsan…

Ne etsen…

Nafile!...

Bir şey kaçırmayın! sosyal ağlardan bizi izleyin...


Yorum yazabilmeniz için önce giriş yapmalısınız.

Henüz kimse yorum yapmadı.

MGKMEDYA ÜZERİNDEKİ DİĞER TARTIŞMALAR