SIR BAHANE, GANİMET ŞAHANE

Köstebekler bir,  hazine avcıları iki, toprağı kazarak havalanmasını sağlayan
yaratıklardır. İkincilerin birincilerden farkı, amaçtadır: Köstebekler yuva
peşinde eşinirken, para peşinde ikinciler bazen koca arazileri hallaç pamuğu
gibi atar, talihleri yaver giderse tarihi yağmalar, gitmezse avuçlarını yalarlar. 

Avuç yalayanların sayısal üstünlüğüne karşın, nedense hiç bir hazine avcısının umudu kırılmaz. Çünkü milyonda birinin kazmasına vuran piyango, sadece boşa vuranların umudunu değil, hayallere muhtaç insanlığın ortak belleğini de besler. Efsanelerin bu belleği oluşturmaktaki önemini anlamak için, edebiyattan sinemaya gördükleri küresel ilgiye bakmak yeterlidir.

Fransa’nın öyle bir bölgesi var ki, sanki tarih yağmur olup yağmış topraklarına. Yetmemiş, ardında bir gizemler konsantresi, sanki bir «efsane bankası» bırakmış zamanın tortusu. Bana da gayet ciddi «Gülün Öteki Adı*»nı ve tarihteki ilk engizisyon mahkemelerinde yakılan Kathar Şövalyeleri’nin öyküsünü yazdıran Oksitanya bölgesi, zaten zengin geçmişinin yanısıra, efsaneleri besleyen ve efsanelerden beslenen hazineler de barındırıyor. Bölgedeki Rennes Le Château adlı küçük kasaba, işte böyle bir zenginlikte rakipsiz: En ünlüsü Dan Brown’un «Da Vinci Şifresi» olmak üzere hakkında 500 kitap yayınlanan hazine ve efsanesiyle, gizem avcıları tarafından «Sırların Dünya Başkenti» diye anılıyor.

Michel Vallet, Franck Daffos ve aristokrat bir aileden gelen Didier Hericart
de Thury, öykülerini okuduğum Le Parisien gazetesi tarafından «araştırmacı
yazar» diye tanımlanan, dolayısıyla aklı başında insanlar kabul edilebilir
üç Fransız. Üç yıl önce kafa kafaya verip, Rennes Le Château çevresinde örülen sırlar ağını çözmek üzere kolları sıvamışlar. Arama, tarama derken, kasabada bir yüzyıldır efsanesi gezen hazinenin kasabadan 12 km uzaklıktaki En Couty tepesinde gömülü olabileceği kanısına varmışlar. Üstelik, tepede bir de mağara ağzı bulmuşlar. İçeri girememişler, ama mağaranın Vizigot’ların hazinesi saklı mağara olduğuna kesinlikle eminler ve hararetle iddia ediyorlar.

Vizigot  Hazinesi’ne ilişkin efsane, İ.S. 1.inci yüzyıla uzanan tarihsel bir
gerçekten besleniyor: Kral Alarik komutasındaki Vizigot ordularının 410 yılında Roma’yı istila edip yağmaladıkları, doğru. Bu doğrudan ötesi, varsayım: Vizigot’ların, Roma’yı yağmalarken altın ve gümüşten oluşan muazzam bir ganimetin yanısıra, Roma’lıların 300’lü yıllarda Kudüs’teki Yahudi tapınağından çaldıkları yedi dallı Menorah şamdanı ile Hz.Musa’nın Sina Dağı’ndan indirdiği On Emir’in korunduğu kutsal sandukayı da ele geçirdikleri söyleniyor. Vizigot’lar, Fransa’ya çekilirken bu hazineyi yanlarında götürmüşler. Frank’ların saldırısına karşı koyarken düşman eline geçmesin diye de Redhae Kalesi’nin içinde ya da çevresinde bir zulaya saklamışlar. Zamanla Rehae kalesi elbette yıkılmış. Yerine de Rennes Le Château kasabası kurulmuş.

Eğer bu bilgi doğru kabul edilirse, yazıt kazıt, eski kitabelerden bilgi toplayan üç araştırmacı yazarın, on dokuz buçuk yüzyıldır kasabanın altında sanılan hazineyi, 12 km ötede bir mağarada bulmaları olası. Ne var ki daha mağaranın içine girmeyen, hazine var mı, yok mu görmeyen üç araştırmacı yazar, mağaranın girişi hakkında birbirlerine girdiler. Öyle eminler ki Vizigot hazinesine giden tüneli bulduklarına, gizli tutmaya sözleştikleri mağaranın girişini sen buldun, ben buldum kavgasına tutuştular.

Aralarından ikisi bir olup 12 temmuzda mağaranın içinde bulunacaklara ilişkin bir kitap yayınlayınca, ekip dışı bırakılan üçüncüsü öfkeden çılgına dönüp internette mağaranın tam olarak nerede bulunduğunu açıkladı. Ol girişin önünde, şimdi jandarmalar bekliyor. Çünkü kazmasını küreğini kapanın mağaraya koşması, bölgenin hazine avcılarının istilasına uğraması bekleniyor.

Valla ganimete koşacaklar da pek haksız sayılmaz : «Da Vinci Şifresi»ndeki
Papaz Sauniere, gerçek bir kişilik ve 1891 yılında muazzam bir hazine bulmuş zaten, aynı bölgede. Öykü o kadar lezzetli ki, izninizle pazar günü de devam edeceğim. 

"Üstün komutan, sadece zafer kazanmayı değil, zaferden ne zaman feragat
edileceğini de bilendir.
POLİBYUS (İ.Ö. 2.Yüzyıl)

«G» NOKTASI

Percy Kemp, küresel strateji uzmanı ve casus romanları yazarı bir İngiliz olup, benim de arkadaşımdır. En üst düzeyde dört komutanın istifasından bir kaç dakika sonra bana mail atıp, «Şimdi ne olacak? TSK dağılır mı, Türkiye ordusunu mu lağvediyor, konu hakkında yazacak mısın, ne öngörüyorsun?» diye sordu. «Yazacak mıyım?» diye düşündüm, kendi kendime : «Ne öngörüyorum…»

Şöyle yanıtladım Percy Kemp’i : «Yıllardır yazarak uyarmaya çalıştığım, gerçekleşmesin diye uğraştığım gelecek, tıpkı romanlarımda öngördüğüm gibi biçimleniyor. Olan ve olacak olan hiç bir gelişme, benim için yeni değil artık. Aymazca yazılan bir tarihin, bir akılcı yoruma daha ihtiyacı yok.»