HALUK ŞAHİN’İN KİTABI

Akademik alanda Türkiye’nin ilk kitle iletişim uzmanı olan Prof. Dr. Haluk
Şahin’in son kitabı “Can çekişen bir meslek üzerine… Son notlar” Say Yayınları
arasından çıktı. Halen Bilgi Üniversitesi İletişim Fakültesinde ders veren
Haluk Hoca’nın 17. Kitabı olarak raflarda yer aldı.

Haluk Şahin ile bundan üç-dört yıl önce uzun bir söyleşi yapmıştım. Şahin o
söyleşinin içinde sormadığım bir soruyu da ortaya atıp yanıtlamıştı. 

  • Eğer bir gün beni çalıştığım gazeteden çıkartırlarsa, ne yaparım?

Böylesi bir ihtimal o tarihte söz konusu değildi. Ama Haluk Şahin bütün olasılıkları
dikkate alan bir gazeteci ve akademisyen olduğu için bu durumu da düşünmüştü:

  • Kendi adıma bir blog açar orada yazarım!

Haluk Şahin’in başına o da geldi. Radikal gazetesi yeniden yapılandırılırken
Haluk Şahin’e telefondan iş akdinin feshedildiği bildirildi. 

Türkiye basın yayın tarihinde son derece özel bir yere sahip olan Haluk Şahin,
kendisine karşı kaba davranıldığını düşünüyordu. Bu yüzden de kırılmıştı. İşin
özüne fazla itirazı yoktu, biçimi konusuna ise isyan ediyordu:

  • Diğer şeyler unutulur kabalıklar hatırlanır!

Belli dönemlerde güç sahibi olanlar, bu durumun asla değişmeyeceğini sanıyorlar.
Oysa sonsuza kadar o mevkilerde bulunmak ham bir hayal… Bırakın yazarlığı,
yayın yönetmenliğini, Babıali’nin kralları olan gazete patronlarının bir dünlerine
bakın, bir de bugünlerine… 

Güç sahiplerinin mevki nöbetleri bir gün bitiyor. Ama sahici gazetecilerin
bükülmez bilekleri sayesinde etkileri, ölümlerinden sonra da sürüyor. Aziz
Nesin’e, Rıfat Ilgaz’a, Çetin Altan’a yazı yazdırmayan dergi, gazete sahiplerini-yöneticilerini
hatırlıyor musunuz? 

Haluk Şahin de şimdiye kadar yazdığı makaleler, kitaplar, verdiği dersler,
sempozyum sunumları, katıldığı uluslararası gazetecilik panellerindeki konuşmalarıyla
bu onurlu zincirin yeni halkası olarak varlığını sürdürecektir!

Ölmek var Dönmek Yok!

Van’da depremin kalıcı acıları arasına iki meslektaşımızı da ekledik. Doğan
Haber Ajansı Van Muhabiri Sebahattin Yılmaz ile DHA Diyarbakır Büro’dan Cem
Emir görev başında yakalandıkları 5.6 büyüklüğündeki depremde enkaz altında
kaldılar. 

Böylesi felaket anlarında hayatını kaybeden gazetecilerin kadersizlikleri konuşulur.
Mesleğe uzak mesafede bulunan yakınları çaresizlik için de “hep onu gönderirler
böyle yerlere” diye yakınırlar. 

Oysa gerçek bu tespitten çok farklıdır. Gazeteciler sanıldığının aksine zorlukları
fazla görevlere yöneticileri tarafından gönderilmezler. Kendileri “balıklama”
atlarlar bu işlerin üzerine… Ölüm riski bulunan bir habere, gönderilmeyen gazeteci
yöneticisine kırılır. Hatta bazı durumlarda muhabirler arasında kavga bile
çıkabilir:

  • Geçen depreme sen gittin, biraz masanda otur, benim haberlerimi de görsünler!

Devlet görevlilerinin tam tersi bir yörüngede yolunu bulur gazetecilik. Devlet
memuru için “sürgün” kabul edilen yöreler muhabirler için “ayrıcılıklı konum”
sayılı. 

Bazen dedikodusu da yapılır: 

  • Abi herif haber müdürün adamı bütün savaşlara, depremlere, sel felaketlerine
    onu gönderiyor!!! Sanki başka insan yokmuş gibi…

Van’da Bayram Otel enkazında kalan Sebahattin Yılmaz oturduğu evde çatlaklar
oluştuğu için eşini ve kızını Erzurum’a akrabalarının yanına göndermiş.

Burada dikkat çekici nokta şu: Sebahattin, götürüp bırakmamış, yollamış!

Ya kendisi Erzurum yolundayken Van’da bir şey(!) olursa? 

Yaşadığı kentten ayrılamamak değil bu, haber ortamının uzağında kalmak endişesidir!

Nitekim ayrılmadığı Van’da bir deprem daha meydana geldi. Sebahattin Yılmaz
da bu depremin tam ortasında yer aldı. Habercilik aşkına olan sadakatinden
milim sapmadı.

Cem Emir de mesleki geleceği parlak bir gençti. Metin Gökpete Gazetecilik Ödülleri
Jürisi bu yıl (2011) onun Hizbullahçıların Tahliyesi’ni görüntüleyen fotoğrafını
“Özel Ödül” ile değerlendirmişti. 

Eminim Van’da deprem haberi geldiğinde Doğan Haber Ajansı’nın Diyarbakır’ın
Ofis semtindeki bürosunda küçük bir “meydan savaşı” yaşanmıştır. 

  • Van’a kim gidecek?

Cem, depreme giderek bir ödül daha almış gibi hissetmiştir kendisini… 

Cem Emir’i tanıdım. Metin Göktepe Ödülleri töreninde tanışmıştık. Sonra Diyarbakır’a
gittiğimde DHA Bürosunda öteki arkadaşlarla hasret giderirken Cem’i de görüp
hal hatır sormuştuk karşılıklı olarak… 

Gazetecilerin ölümüne bağlı kaldıkları bu mesleğin sihri nedir? Üstelik son
25 yılda ücret merdivenlerinin muhabirler açısından “kölelik” koşullarına denk
getirilmesine karşın?

Gazetecilik meslekten öte, bir “ruh hali” olabilir mi?

Elbette bu ruhun “sağlıklı” olduğundan söz edemeyiz. Çekilen bunca çileye karşın,
ölümü göze alarak gönüllü bir coşkuyla çalışma arzusu başka türlü açıklanabilir
mi? 

Bu aşk, gazetecilik mesleğinin bittiği konusundaki karamsar yorumlara karşı
esaslı bir karşı çıkış olarak okunmalıdır:

  • Ölmek var, dönmek yok!

Van Otobüsleri

Depremle birlikte büyük bir seferberlik hali oluştu. Yardım, dayanışma, kardeşlik
gibi kelimelerinin öyle içleri boşalmış eski zaman kavramları olmadığı görüldü.
İçleri dolduruldu. 

Herkes Van için bir şeyler yapma gayreti içine girdi. 

Fotoğraf sanatçısı Hasan Söylemez de 23 Ekim’deki deprem haberiyle birlikte
Van’a gidip, elini enkazın altına sokmak için çaresizlik içinde ulaşım imkânlarını
zorlamaya başladı. 

Özel havayolu şirketleri, “normal” tarifelerini uyguluyordu. Son anda Van için
bilet isteyen yolcularına 200-250-300 liradan koltuk satıyorlardı. Türk Hava
Yolları ise ek seferler dahil Van için tüm uçuşlarda tek fiyat uygulaması yapıyordu:
110 TL.

Hasan, uçaklardan umudunu kesince otobüs firmalarının telefonlarına sarıldı.
Normalde İstanbul-Van bileti 60 TL idi. Depremle birlikte Van’a çalışan bütün
firmalar, rekabeti bir yana bırakarak “ortak bir bilet fiyatı” uygulamasına
geçmişlerdi: 100 TL!