SOYKIRIMDAN SOYKIRIMA GİDEN YOLLAR

Azerbaycan’dan bir mektup aldım, paylaşıyorum:

“Onlar ailede 4 kişiydiler, akşam yemeği için yenice masa başına geçmişlerdi. Dışarıdan sesler yükseldi: ‘Ermeniler geliyor, ateş açıp kurşun yağdırıyorlar’. Anne-babası onu ve 5 yaşlı kardeşi Yegane’yi kollarından tuttukları gibi dışarıya fırladılar. 25 Şubat gecesiydi, hava çok soğuktu, birkaç günden beri yağan kar giderek şiddetini arttırıyordu. İlçeye en yakın il olan Akdam tarafına koşan insan kervanına katıldılar. Yol ormanlığın içinden geçiyordu. Bir anda kurşun yağmurunun ortasında kaldılar. Vurulan insanlar toprağa düşüyor,onlarsa kurşunlara doğru ilerlemeye devam ediyorlardı. Başka yol yoktu çünkü. Birden elini tuttuğu annesi Rana bağırdı, kurşun kafasını delip geçmişti, yüzü kanlar içindeydi,yere yığıldı, babasıyla kardeşi annesine taraf koştular. Öbür kurşun kardeşini yere serdi, üzerinden bir kurşun daha. Kardeşinin kanı bembeyaz karı kıpkırmızıya boyadı. Korkudan titreyen Hazangül ağlıyordu.Babası elinden tutup onu ateş çemberinden kaçırmak isterken önlerini askerler kesti, kollarından tutup bir kamyonun içine fırlattılar. Ermeniler, rehin aldıkları çocukları, kadınları, ihtiyarları kamyonlara dolduruluyordu. Babasının kolundan kan aktığını kamyonun içinde fark etti. Onları hiç bilmedikleri bir yere götürdüler. Erkeklerin hepsini ağaçlara bağladılar. 38 yaşlı babası Tevekkül’den ‘Karabağ Ermeni toprağıdır!’ demesini istediler, fakat O ağzını açmadı. Tekme-tokat dövdüler, yarasına bastılar, 8 yaşındaki çocuk ‘baba, baba’ bağırtılarıyla feryad kopardı. Babasının üzerine benzin döküp ateşe verdiler. Hazangül, bu dehşeti 8 yaşında yaşadı. Ve üzerinden 20 yıl geçtikten sonra da babasının yakıldığı o anki kokuyu duyuyor, o dehşetli çığlıklar geliyor kulaklarına.”

***

Hayır,okuduklarınız bir romandan veya sinemadan alıntı değildir. Bu 20 sene önce Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ bölgesindeki Hocalı ilçesinde bir ailenin yok ediliş sahnesinin ta kendisidir. 25-26 Şubat 1992’de Ermeni teröristleri ilçenin çoğu kadın,ihitiyar ve çocuklar olan 2500 sakininin üzerine ağır silahlardan mermi ve kurşunlar yağdırdı. 613 vatandaşımız kurşuna dizilerek katledildi, yaklaşık 1500 vatandaşımız ağır yaralandı, ormanlık alana bırakıldı, çoğu donarak öldüler. 450 vatandaşımız rehin alındı. Bugüne değin onların akibetinden haber alamamışızdır. Ermeni teröristleri, birkaç saat içinde bir ilçeyi yer yüzünden sildiler.

Bugün dünya parlamentoları 1915 olaylarıyla ilgili olarak ‘soykırım’ kararları alıyorlar. Hem de tarihi olayları araştırmadan, arşivlere uğrama zahmetine katlanmadan. Oysa vicdan, onur, objektiflik gibi evrensel kavramların geçerli olduğu her yerde ‘soykırım’ı ilk önce bize, Azerbaycan Türklerine sormalıdırlar. Çünkü biz soykırımı 20 sene önce, hem de kameraların önünde tüm dehşet ve acılarıyla yaşamışız. 26 Şubat 1992’de Azerbaycan’ın Dağlık Karabağ özerk bölgesinin Hocalı ilçesinde Ermeni bölücü teröristlerin hayata geçirdikleri etnik imha operasyonun adı ‘Soykırım’dır. Soykırımı bir insanlık suçu olarak görenleri 26 Şubat Pazar günü saat 14-de Taksim meydanına davet ediyoruz. Dünyanın istenilen köşesinde, tarihin herhangi bir çağında soykırım niyetiyle bir kişiyi bile katle yetirenleri lanetlemeyi insanlık görevi bilenleri, 26 Şubat’ta Taksimde ‘Hepimiz Hocalıyız’, diye haykırmaya davet ediyoruz.

VÜSALE MAHİRKIZI

APA Ajansı Genel Müdürü- Bakü

***

Türkiye’de ister liberal muhafazakar, ister laik cumhuriyetçi yaftasıyla dolansın, kendisine “aydın” sıfatını yakıştıranların ortak sorunu, hangi etnik kökenden olurlarsa olsunlar, yukardaki mektubun yazarı dahil, demokrat olamamaları. Ülkemizde, 1915’te Osmanlının Ermeni soykırımı yaptığını savunanlar, 1992’de Ermenistan asker ve çetecilerinin Azerbaycan’da yaptığı etnik temizliği görmezden geliyor. Azeriler, 1992’de soykırıma uğradıklarını savunurken, 1915’te soykırım olmadığı tezine arka çıkıyorlar.

Oysa… Soykırım, katledilen kişi sayısıyla değil “etnik temizlik niyeti”yle tanımlandığına göre, 1915 Ermeni soykırımıysa, 1992 de Azeri soykırımıdır.

Biri katliamsa, öteki de katliam.

Demokrat olmanın birincil kuralı, “işine gelmeyen” ile “işine geleni” aynı ölçüye vurabilmek ve tarafı değil, evrensel gerçeği savunmaktır.

“Sınırsız cesaret ya büyük kahramanlar yaratır, ya da azgın katiller.”

VOLTAİRE

«G» NOKTASI

Erzurum’da Dumlupınar İköğretim Okulu Müdürü Mustafa Aydın, üstelik Emniyet Müdürlüğü’nün “Huzur Toplantısı”nda, yeni doğanların kanında suça eğilim geni aranmasını ve bu gen bulunan bebelerin, “Vatana, millete, bu ülkeye zararlıysa yürümeden yok edilmesini”, önermiş.

AKP’nin İstanbul il gençlik kollarının kongresine hitap eden Sayın Başbakan’ın da “modern dindar” gençlikten, “dininin, dilinin, ilminin, ırzının, evinin, kininin, kalbinin davacısı bir gençlik” anlayıp istediğine bakılırsa…

Bu topraklar daha çoook kin ve kan kaldırır, gelecek soykıyımcılar geçmiş soykıyımcılara rahmet okutur, diye düşünüyorum.