İLK(İZ)

Selamını söylediler bi’ buruk sesle
"Her şeyin sorumlusu sensin" duygusu vardı güvercinlerinin yüzünde

Sana diyebileceğim bir şey inan yok artık
Geriye dönüp baktığımda, ürktüğüm karanlık yüzler bile şimdi aydınlık

Acımaz mı insanın içi bunca yıl sonra
Acır hatta için için kanar elbet

Hasret bıraktığında hanede ilk izini
Derler; sakın üzülme, dayan, ha gayret

Davası aynı yüzyıllardır bu siyahla bu beyazın
Lakin sırrını verdiğinde kalp, karşı konulmaz içindedir o sert ayazın

Bilir miydin lalelerin de kelebeklerin yasından öldüğünü
Duydun mu kapıda karşılayan o köpeğin okşamadığında seni nasıl sövdüğünü

Sen iyisi mi yollama bana habercilerini
Kus derdini ne bileyim yada küs dağlara

Ben huzurla buyur edeyim, içimde kapılarını tekmeleyen o saf beni