GEZİ PARKI ÇOCUKLARI

Parklar bana hep büyük kentlerin, günah çıkarma, doğadan özür dileme alanları gibi gelir.

Yoğun kentleşme başlayınca eskiden doğa ile kucak kucağa yaşayan insan, ondan uzaklaşmasını telafi etmek için kentlerinin ,orasına, burasına irili ufaklı parklar oturtmuştur.

Kentlerin, şaşmaz uygarlık ölçütlerinden biri de parklardır.

Dünyanın büyük ünlü kentlerinin, her birinin kendileri kadar ünlü parkları vardır.

Orada, doğayla hemhal olup, yeşille kucaklaşılır, temiz hava solunur.

Büyük kentleri anarken, parklarını hatırlamadan edemezsin.

Central Park’sız New York, Hyde Park’sız Londra düşünülemez. Paris’in iki ucundaki parklar park olmaktan çıkıp, koru olarak anılırlar, göbekteki Luxembourg Parkı ile Monceaux ve Montsouris parkları da ünlüdür.

Uzun yıllar, insanların içine kapanık bir yaşam sürdüğü İstanbul’da ise, Avrupa yakasının iki büyük parkı, Gülhane ile Yıldız Parkları eski saray bahçeleridir.

***

Taksim Gezi Parkı, kentin daha yeni merkezinde olduğundan daha çok bilinir.

Taksim gezisinin yerinde daha önce, 1806 yılında Halil Paşa tarafından yaptırılmış olan melez biçemli Topçu Kışlası vardı.

Cumhuriyet dönemi yöneticileri kentin park eksiğini gidermek üzere çalışmalar yaparlarken, Fransız Henri Prost ‘un önerisine uyarak, Topçu Kışlasının olduğu yerden Maçka’yla kadar uzanan bir park alanı oluşturmaya karar vermişler ve 1940 yılında kışlayı yıktırmışlardır.

Kışlanın yerine yapılan Gezi Parkı’nda açık hava çayhanesi gibi halkın gelip nefes alabileceği mekanlar da yapılmış ve 31 mart vakasından başlayarak, bir çok tarihi olaya mekan olmuş olan “Gezi”, kentin birinci meydan parkı haline dönüşmüştü.

Kent rantı talanı ekonomisinin bir numaralı kaynağı olan, 21. yüzyılla başlayan AKP iktidarının Taksim meydan ile Gezi Parkı’na ilgisiz kalması, buradaki rantı görmezden gelmesi beklenemezdi.

***

Bir zamanlar, kıyısında ağaçların altında “Mutfak “ diye hoş bir mekanın tiryakisi olduğum, Gezi Parkı gerçi zaten son yıllarda orasından burasından kemirilmeye başlanmıştı. Ama AKP son ve öldürücü darbeyi indirdi.

Bunlara karşılık kentin sakinleri, kentin alanlarına parklarına kültür binalarına sahip çıkmaya çalıştılar, Topçu Kışlası’nın yeniden ihyası adı altında yeni rant alanları oluşturulmasına karşı koydular.

Taksim’deki olayları kışkırtmayla açıklamak isteyen iktidar, Taksim Gezi Parkını korumak için oluşturulmuş sivil toplum kuruluşlarını görmezden geliyor, tıpkı, yeni inşaat kararı hakkında 6. İdare Mahkemesi’nin verdiği yürütmeyi durdurma kararını olduğu gibi…

Bütün bunlar birikimi artırdı ve Taksim Gezi Parkı savaş alanına dönüştü.

İstanbul’un Gezi Parkı Çocukları bana 1906 da yazılmış olan Pal Sokağı Çocukları’nın öyküsünü hatırlatıyor.

Evet, 20. yüzyıl başında, kentleşmenin yoğunluğundan, çocuklara nefes alma ve oyun alanının kalmadığı Budapeşte’den Pal Sokağı’nın yoksul çocuklarının, “kızıl gömlekliler denen zengin veletlerine karşı “kale”lerini korumaları gibi, İstanbullular da Gezi Parkları’nı Belediye’nin dozerlerine, rant iktidarının polisinin biber gazlarına karşı direnerek, korumaya çalışıyorlar.

Parkın yeşiline göz diken rantiyeler, ummadıkları bir halk direnişiyle karşılaştılar.

İçlerinden Nemeçek’i elde son kalan toprak parçasını savunurken şehit veren Budapeşte’deki Pal Sokağı çocuklarından 107 yıl sonra İstanbul’da Taksim Gezi Parkı çocukları kentin göbeğinde, rantiye faşizminin talanına karşı, elde kalan son yeşili korumanın savaşını veriyorlar.

Bakalım, analarının ak sütü gibi helal parklarının üzerinde rant ve talan bayrağının dalgalanmasını engelleyebilecekler mi?