DEPRESYONDAKİLER

Birçok şeyi unuttuk!
En başında güzel yaşamayı unuttuk…
Üstümüzdekiler kirlenmeye başladı…
Sofralarımızın ne tadı var ne de tuzu…
Güven duygusunu yitireli çok oldu…

***

Ellerimizden kanlar dökülür oldu her gün…
Düşüncelerimiz bulanıklaştı…
Bakışlarımız karardı…
Dostluklarımız sahtelikten ve dalkavukluktan ibaret bundan böyle…
Ölümüne susmakla şükür duygusunu karıştıralı epey bir zaman oldu…

***

Dinliyormuş gibi yapmaya iyice alıştık…
Birbirimizi duyamaz ve anlayamaz olduk…
İyi olan ne varsa söküp atmak için çabalıyoruz…
Korkumuz cesaretimizi ezip geçti…

***

Olması gerekenleri yaşamak yerine, en olmazları yaşamaya başladık…
Sevgisizliğimizi her bir tarafa bulaştırdık…
Her hareketimiz başka bir yanlışı yaratır oldu…
Çaresizlikten ve tükenmişlikten sızlıyor her yanımız…

***

Ağır bir depresyon bizimkisi…
Uyuyarak geçiyor her günümüz…
Heyecandan yoksun…
Coşkudan bir hayli uzak…

***

Gerçekleri görememekte ısrarlıyız…
Düşlerimizde bile umutsuzluk hâkim…
Kitap sayfalarının kokusunu duymamaktan oldukça memnunuz…
Bir şeyleri öğrenmekten ve bilmekten kaçar olmuş ayaklarımız…

***

Evlerimiz derme çatma…
Direkler sallanmaya başladı…
Tavan akıtıyor damla damla…
Boyalar dökülüyor usul usul…
Duvarlar nemli…

Ağır bir depresyon bizimkisi…
Yok olmaya yüz tuttuk;
Haberimiz bile yok.