ACININ RENGİ, İKTİDARIN SEFALETİ

Günler ve geceler artık ağır mı ağır… Ölüm haberleriyle geliyor saatler ve zamansızlıklar. Geceyarısı telefonları, sirenler, çığlıklar… Her satır, her söz, her susuş, acının rengini , umudu ve umutsuzluğu çoğaltıyor.

(İlk aklına geleni dışa vuruyorsun: Çocuklarım? Ya onların çocukları? Tatildeler, giden, gelen? Gizlemiyorum: Benciliz. Önce herkes kendininkileri düşünüyor; sonra başkalarınınki!)

***

Sonra yükselen ölü ve yaralı sayısı arasında kaybolmaya başlıyorsun. Arkadaşlarını, tanıdıklarını tanımadıklarını düşünüyorsun. Tüm fotoğraflarda videolarda acının, dehşetin farklı bir rengini görüyorsun.

Sonra yayın yasağını duyuyorsun. Artık şaşmıyorsun. İŞİD demeye dili varmayanların iktidarında yaşıyorsun! Kalaşnikofla insanları tararken ya da üzerindeki bombayı patlatırken, o yaratıkların tekbir getirdiğini; "Allah adına öldürdüklerini" millet duymasın diye yayın yasağının geldiğini biliyorsun. Elinde satır kafa kesen canilerin avukatlığını yapanlara bir kez daha lanet ediyorsun!

***

Çaresizlik içinde kıvranırken, ister istemez kendi ülkende,kendi sınırların içinde yıllarca İŞİD’e yataklık edenleri, onlar için eğitim yuvaları kuranları, hastaneleri onlara ayırıp tüm tedavilerini üstlenenleri, sonra onları gerisin geriye Suriyeye savaşmaya yollayanları düşünüyorsun!

Esad’ı düşürmek için, Suriye’ye yollanan silahları düşünüyorsun. Bunu ortaya çıkaranların nasıl hapse tıkıldıklarını, onların hala mahkemelerde suçlandığını anımsayıp gülümsüyorsun!

***

Şam’a girip Emevi Caminde namaz kılmaya niyetlenirken,tükürdüğü her pisliği yalamak zorunda kalış karşısında,İsrail ve Rusya’dan özür dilemek durumunda kalışa gülemiyorsun bile…

Senin aklından bunlar geçerken, başbakanın "güvenlik açığı yoktur"" açıklaması; yandaş medyanın "Türkiye’nin başarısını çekemiyorlar ondan bu saldırılar" açıklaması; iktidar danışmanının "büyütecek bir şey yok, ne diye haber yapıyorsunuz" deyişi karşısında hiç bu kadar aptal yerine konmadığını düşünüp isyan ediyorsun!

***

Sonra aklına şu düşüyor: Bırak Atatürk Hava Limanı ya da THY’yi; tüm kurumlara , kamu kuruluşlarına (emniyet dahil) yandaş, dinci siyasal kadrolar yerleştirildiğine göre seni kim kimden nasıl koruyacak? Güvenliğin nasıl sağlanacak ki?

***

Gözün, kulağuın , yüreğin, Atatürk Hava Limanı’nda, sen bu soruna yanıt ararken: 36 kişinin öldüğü; 140 yaralı olduğu bilinirken, Meclis Genel Kurulunda Danıştay Kanunu ve Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun Tasarısı’nın ilk 6 maddesi kabul edildiği haberini alıyorsun! Ugan’da ya da Japonya’da değil; Ankara’daki Mecliste!

İnsanlık daha ne kadar küçülebilir diye bir şimşek çakıyor ve karnına saplanıyor!

***

Gece çoktan bitti. Birazdan sabah olacak diyorsun…

Bir bakıyorsun sabah oluyor ama gün ağarmıyor… Yine karanlık… Çünkü ülkem artık dinci kadroların, siyasal İslam’ın kuklası…Ülkem Ortadoğu politikalarının oyuncağı… Ülkem İrak’ın Taliban sonrası Pakistan’ı…Ülkem adım adım şeriata…

Günler ve geceler artık ağır mı ağır… Ölüm haberleriyle geliyor saatler ve zamansızlıklar… Geceyarısı telefonları,sirenler,çığlıklar… Her satır, her söz, her susuş, acının rengini, umudu ve umutsuzluğu çoğaltıyor.

Öyleyse ? Siz anladınız beni, onu da ben söylemeyeyim…